Zachwycające Bieszczady jesienią – kiedy najlepiej się tam wybrać? Zdjęcia, które wyrażają więcej niż tysiąc słów. Redakcja. 2 listopada 2023, 19:50 Zobacz galerię (12 zdjęć) Robert Lewandowski spełnił swoje wielkie marzenie. Wygrał z Bayernem Monachium Ligę Mistrzów. Niemiecka drużyna pokonała w finale 1:0 PSG, a po ostatnim gwizdu sędziego Robert Lewandowski Tłumaczenia w kontekście hasła "niz tysiąc słów" z polskiego na angielski od Reverso Context: Jeśli jedno zdjęcie mówi wiecej niz tysiąc słów, wyobraźcie sobie ile w takim razie mówi jeden film video! To, co się dzieje w Ukrainie ciężko chwilami opisać słowami, bo te grzęzną w gardle. To, czego nie wychwyci słowo, złapie obraz, stop-klatka. Mówi się, że czasami obraz wyraża więcej niż 1000 słów. Mamy dla was takie obrazy. Wojna w Ukrainie, sytuacja uchodźców w kilku obrazach. Ilustruj swoje teksty. Jedno zdjęcie jest warte więcej niż tysiąc słów. Autor: Mateusz Mazur Kategoria: Porady Tagi: content marketing, marketing, porady, promocja, prowadzenie strony internetowej, zdjęcia Data publikacji: 11 stycznia 2013 r. Staraj się pisać jak najwięcej unikalnych tekstów – to świetna rada na promocję swojej Polubienia: 494,Film użytkownika twojstarywkotle (@xqcvy444) na TikToku: „zaraz oznacza więcej niż tysiąc słów🫠 #dc #fyp”.Fame - Irene Cara. tysiąc (1000) I've told you this a thousand times! (Mówiłem ci to tysiąc razy!) A thousand pounds is a lot of money. (Tysiąc funtów to dużo pieniędzy.) This computer was not worth a thousand dollars. (Ten komputer nie był wart tysiąc dolarów.) tysiąc, tysiące (dużo, wiele) potocznie. There were thousands of people on the beach. Ni4F. "Dwoje ludzi. Dziesięć lat. Jedna niezapomniana historia miłosna. Stephanie i Jamie są dla siebie stworzeni. Sęk w tym, że oboje już kogoś mają… Stephanie nie wierzy w przeznaczenie, prawdziwą miłość ani bajkowe zakończenia w stylu: ",a później żyli długo i szczęśliwe",. Wyszła za Matta. Później jednak poznaje Jamiego, który rozumie ją lepiej niż ktokolwiek inny. Jamie poślubił swoją miłość z czasów studenckich i tak naprawdę niewiele ma ze Stephanie wspólnego - świat widzą zupełnie inaczej. Ale w takim razie co go tak do niej ciągnie? Poznają się jesienią 2006 roku. Ich spotkanie zmienia wszystko. Dwoje ludzi. Dziesięć lat. Jedna niezapomniana historia miłosna. Roxie Cooper urodziła się i wychowała w północno-wschodniej Anglii. Zawsze miała nadzwyczajną wyobraźnię, w kawiarniach przysłuchiwała się rozmowom obcych ludzi i potem tworzyła wyimaginowane historie na ich temat. Studiując literaturę klasyczną, uznała, że potrzebuje przerwy od nauki łaciny, greki i innych poważnych przedmiotów, więc postanowiła zostać tancerką w nocnym klubie. Jednak po pewnym czasie zamieniła strój tancerki na adwokacką togę i przez kolejnych 7 lat zajmowała się prawem karnym. A potem postanowiła napisać powieść. Roxie ma prawdziwego bzika na punkcie Prince’a, lubi też oglądać stare musicale." Unoszę się na chmurze, nad niebem, nad niebem – kilometr, dwa, tysiące świetlnych lat. I patrzę na siebie sprzed dziesięciu lat; Taką drobną, chudziutką, zalaną łzami i nieszczęśliwą. Unoszę się na chmurze nad niebem – jak On, jak Chłopiec z gwiazd kiedyś. I patrzę na siebie sprzed dziesięciu lat, jak wybiegam na szeroki balkon i nie skaczę. Tulę do barierki i płaczę – milczę, nie wypowiadam ani słowa i nie skaczę. Dlaczego? Dlaczego? Unoszę się na chmurze, zastanawiam dlaczego. Wreszcie widzę tę postać za Mną Sprzed Dziesięciu Lat – jak uśmiecha się delikatnie i wyciąga w moją stronę dłoń białą niczym śnieg. Uśmiecha ustami sinymi jak zamarznięte jezioro, jak drzewa przyodziane w sam środek zimy. Widzę, jak wyciągam do niej rękę – choć nie chcę, nie chcę na pewno! Nigdy nie chciałam i Ja Z Teraz o tym wiem. Wtedy omamiły mnie martwe, białe oczy i uśmiech, który rozgrzał kryształ w moim sercu. Głupia dziewucho! Ile razy jeszcze? Ile razy jeszcze dasz omamić się Pani w bieli? Ile jeszcze razy pomyślisz, że jest tu dla ciebie? Że ociekające obłudą kłamstwa, którymi cię karmi, nasycą cię na długo? Głupia dziewucho! Trzeba było wtedy skoczyć. A teraz umierasz kawałek po kawałku, komórka po komórce, jeden organ po drugim, póki serce nie pęknie ostatnie. Czy warto było? Zobacz kim się stałaś. Kupką kości, marzeń, które nigdy się nie spełnią, myśli, które nigdy nie odchodzą. Kupką niczego, na którą naciągnięto skórę; Której podarowano czerwone oczy demona, ostre pazury i jadowity język. Czy warto było? Być tak blisko Pani w czerni, ale nie móc z nią zatańczyć? Być (prawie) Nią, ale nie móc skruszyć swego serca w pył? Patrz kim się stałaś. Istotą nocy, ale nie demonem. Ostrymi pazurami, które nie potrafią zabijać, jadowitym językiem, który nigdy nikogo nie zrani. Czy warto było? Uchwycić dłoń Białej Pani, gdy wypowiedziała swoje imię i pomyśleć, że nigdy nie słyszałaś niczego piękniejszego. Nadzieja. Wyciągnij rękę i zabierz mnie ze sobą. Przyciągnij w stronę jasnoróżowego światła i porwij. Ulecimy do Nieba i wyżej, wyżej, wyżej. Bo czuję na gardle palce – kościste i zimne – jak zaciskają się coraz mocniej i mocniej, nie mogę oddychać, nie chcę. Nie chcę oddychać, nie tutaj, nie bez ciebie. Upadam i czekam, na zielonej polanie w środku lasu – tej od bajek, koronkowych parasolek i demonów z guzikami zamiast oczu – aż pojawi się On. Swoim rudym pyskiem, wilgotnym od czyjeś krwi, dotknie mojego ciała, warknie i ugryzie – delikatnie, jakby mnie całował. Rudy lis z dziewięcioma ogonami ucałuje moje usta, moją szyję, moją dłoń. Nie poczuję nawet, jak spłynie po nich krew – trzema małymi kroplami, a później już całymi strumieniami. Przytulę go mocno do piersi, pozwolę pazurami wbić się w skórę; Rozdrapać ją na wysokości serca, ostrymi kłami ucałować je ostatni raz, nim wyrwie je brutalnie i wyrzuci na zieloną trawę, gdzie zginie, zgnije i zamieni się w kamień. Rozdrapuję gardło, paznokciami sięgam ścięgien. Opuszkami dotykam strun. Nie moje, NIE-MOJE. Kruczy dziób w moim gardle – on mnie karmi, on daje mi życie. Więc wyciągam go delikatnie palcami, nie zakrywam krwistej dziury w mojej szyi; Parę kropel – kap, kap -na podłogę. Reszta spływa po obojczykach, między piersiami, sięga brzucha. Kruczy dziób w moim dłoniach oddycha cicho i jeszcze ciszej prosi, by zwrócić go mojemu wnętrzu, inaczej nie istnieje, inaczej nie ma go. Zniknie razem z magią, zniknie razem ze mną – bez niego nie istnieję, bez niego nie ma mnie. Wynoszę go więc w Noc, zabieram do lasu na jeden z wielu grobów – jego Ojca, Matki, jego Braci i Sióstr. Jego grób. I tańczę wśród ciał tysięcy kruków, które przez te lata tu właśnie znosiłam i nie-grzebałam. Jeden obrót, drugi, krążę po polanie z kruczym dziobem w ręku – szybciej, szybciej, póki starczy mi sił. Tańczę i śmieję się (szaleńczo, szaleńczo), depcząc martwe ciała kruków; I łzy – jedna kap, druga kap – i mój szaleńczy śmiech. Choć nie mogę złapać już tchu, opadam z sił, a Księżyc kieruje na mnie swoje niebieskoszare światło. Oboje wiemy. Z rozerwanego gardła wystaje czarne pióro, po chwili drugiej i czarny korpus. Kruk rodzi się, wydostaje do świata z mojego gardła. I mam ochotę wrzeszczeć, bo boli okrutnie (choć pięknie). I krzyczałabym, gdyby tylko nie rozerwane struny i ścięgna. Nie tańczę już. Wypluwam czarne pierze na ziemię. Martwy kruk bez dzioba, bo ten wciąż spoczywa w mojej dłoni – i prosi, wciąż prosi, by go zwrócić jego Sercu. Ja śmieję się, choć łzy spływają po moich policzkach i miażdżę dziób w skostniałych palcach. Czarny pył z mojej dłoni zabiera wiatr. Patrzę w stronę Księżyca i uśmiecham się już bez łez. Wyciągam w Jego stronę rękę i delikatnie łapię palcami. Zrywam z nocnego nieba i wkładam do dziurawego gardła. Znika krew, znika rana. Wszystko jest, jak powinno być, prócz tysiąca martwych kruków. Bo zawsze wybiorę Ciebie, zawsze. Nawet jeśli później zmienisz się w czarnego ptaka, pragnąć mego bolesnego końca. Kiedy Księżyc wyciągał po mnie ręce, czy płakałam? Płakałam. Ale On wszedł we mnie głęboko swoimi srebrnymi palcami, zamieszał na wysokości serca (obsypał je białym puchem, małymi kryształkami). I teraz już nie płaczę. Teraz już nigdy nie zapłaczę. Choć gwiazdom wydaje się, że… Że mogą to wszystko. Mnie, we mnie, dla mnie, przeze mnie. Nie mogą nic. Bo mam Jego w sobie, Jego Siłę, Jego Chłód. Lód, Mróz. Mróz w sobie, który potrafi sprawić, że gwiazdy gasną – wszystkie na raz lub jedna po drugiej. Choć myślą, głupiutkie, że mogą wszystko, mnie zmusić do wszystkiego. Myślą, że gdy nie skrzę się milionami srebrnych drobinek i zawieszona jestem niżej niż one, to nigdy ich nie dosięgnę. Że nie odważę się zamknąć ich w swojej kryształowej dłoni i zmiażdżyć w przezroczystych palcach. Nie, nie, nie. Nie zrobię tak. Najpierw zabiorę im blask, potem serca. Wyszarpię oczy i porozcinam usta (skoro chcą się śmiać, niech się śmieją – już zawsze, zawsze, zawsze). A potem ślepe i nieme niech myślą przez całą wieczność, komu odważyły się spojrzeć w oczy i powiedzieć: Mamy nad tobą kontrolę i będziesz nasz na zawsze, bo naszego blasku potrzebujesz, by istnieć. Wszak czy nie blask Księżyca przysłania nocą światło gwiazd? Pusto tu – tak bardzo – bez Ciebie. Choć chaos, CHAOS, wszystko wokół. I mogłabym pomyśleć, że każda z tych rzeczy nosi w sobie cząstkę Ciebie (że Tobą jest), ale nie chcę już żadnej nie-prawdy. Bo Ty jesteś kiedy mogę Cię dotknąć, pocałować i przytulić tak mocno jakbyś zaraz miała wejść mi pod skórę, scalić ze mną (wtedy mogłybyśmy mówić MY, krzyczeć nawet, wołać do świata). I nie mogę już przetrwać ani jednego dnia bez Twojego głosu i oddechu blisko ucha. A kiedy jesteś tak daleko to czuję… Czuję wszystko. Jakby rozdzierali mi każdą komórkę tępym nożem i wrzucali w żywy ogień. Więc zamykam oczy i śnię. Śnię Twoich pocałunkach i odcisku Twojej dłoni na moim policzku. Jesteś w każdej mojej myśli. Jesteś w każdym moim wszystkim. Jesteś moim wszystkim. I czy kiedykolwiek myślałam, ze powiem tak o kimś? (…), że nigdy już nikt – a potem zjawiasz się Ty. Moja Czarodziejka – rzucasz zaklęcie i masz mnie w garści. Padam przed Tobą na kolana, pełzam u Twych stóp i jestem Twoja, TWOJA, bardziej Twoja niż kiedykolwiek byłam moja. Mów mi tylko co – zrobię wszystko. Dla Ciebie, przez Ciebie, dzięki Tobie – WSZYSTKO DLA CIEBIE – nawet ja, która miała być dla nikogo. I moje serce, wciąż bijące (tylko w Twojej dłoni), wyrwane z piersi, wyłożone na ażurach. I oczy moje, spojrzenie, które mówi byś zrobiła z nim, co chcesz. Żebyś wzięła je, przygarnęła do piersi i scałowała każdą jedną kroplę krwi. (Lub odrzuć, wgryź się w nie powoli, odgryzaj po kawałku, wypluwaj na podłogę. Ono nie należy do mnie, jeśli nie ukryte w Twoich białych dłoniach, wyciągnięte łagodnie w moją stronię – wtedy nie chcę go już.) Oddaję Ci wszystko. Staję przed Tobą naga. Przyjmij mnie taką, proszę. Bo Ciebie tylko chcę do słów, do miłości, do życia. Do świata, który stał się Tobą, Ty nim się stałaś i gdy tylko nie-świat przebija się tu w ciągu dnia, mam ochotę krzyczeć. Przyjmij mnie, proszę. Weź mnie z całym moim złem. (Jak żyłam bez Ciebie? Jak żyłam nie mając nic? A to wszystko teraz, co mogę zamknąć w ramionach – na jak długo? Na całe życie? Bez Ciebie nie ma go, nie ma, NIE MA. Nie chcę nic bez Ciebie.) Bez Ciebie odrzucam świat i wracam na polany. Wtulę się w szorstką sierść lisa, kruk przykryje mnie swoim miękkim skrzydłem. Przylecą motyle. Usiądą na mnie – niebieskie motyle – jeden obok drugiego, tak ciasno. I rozsypię się w drobny pył. Moja skóra pęknie jak porcelana. I rozsypię się jak mała, krucha lalka. Ulecę do nieba jako srebrny pył. Bez Ciebie. Dziś byłam gotowa rzucić się krzyżem przed ołtarz i błagać o wyrżnięcie ze mnie tej zarazy. Miotam się bardziej, niż kiedykolwiek, bo nagle dotarło do mnie, że to wszystko bez znaczenia – żadnego, kompletnie żadnego, zero, zero, nic. Już nie-powoli rozdrapuję sobie gardło (choć na razie chowam jeszcze pazury – jak długo, powiedz? Ile jeszcze?). Za chwilę popłynę z tym nurtem, chętnie i z uśmiechem na ustach. Teraz już chyba nic Go nie powstrzyma. Nic nie powstrzyma mnie. Padam na kolana i modlę się – proszę, byle nie bolało (innych nie mnie); Proszę, byle nie płakali. Jestem już tak bardzo zmęczona. Czas spać. Zamykam oczy i jest tylko Cisza. I gwiazdy, och – tak wiele gwiazd! Różowe plamy, fioletowe niebo i zieleń rozmyta w pomarańcz. To wszystko, gdy zamykam oczy. Nie otworzę ich już nigdy. Splątuję Czas i zawierzam się Księżycowi. Nie będę próbować ucieczek i myśli skąpanych w żółtym świetle. Zamykam się na wszystko. Moje oczy nie widzą. Moje uszy nie słyszą. Moje usta nie mówią. Staję się – ponownie – tą skorupą, z której kiedyś udało mi się wyswobodzić. Teraz wiem, że tylko tam jest bezpiecznie, ciepło, jak w domu. Będę drewnianą lalką, kukłą – a On będzie mną kierował. Tam gdzie dawno powinnam była się znaleźć. Odszukać ten mały cierń, który wciąż wbija się w moje Serce i wyrwać to razem z Nim. Cierń imieniem Nadzieja. Niech krew spływa po moich nadgarstkach. Wtedy będzie mogła naprawdę. Och, jednak to prawda! Biegniesz i szukasz, rozglądasz się wciąż za Czymś i marzysz, marzysz, marzysz. A na sam koniec to wszystko – to tylko marzenia; Obrazy w twojej głowie, które mają pomóc przetrwać dzień. {I dni lecą, jeden za drugim, pełne pięknych rzeczy, które mają zmienić wszystko, ale nie zmieniają nic.} Znów ta Naiwność – tak bardzo Jej nie lubię. Przez Nią wciąż wychodzę na głupca. Więc jest tak, jak było – pusto, cicho i boleśnie. Myślałam, że Coś będzie – nie ma nic. Jest jeszcze ta Nadzieja we mnie (niewielka wprawdzie, lecz wciąż), że może to nie Miejsce, może to Człowiek – może to Jego powinnam znaleźć? Naiwność, śmieszność, głupota. Pobędę tu jeszcze trochę, przez chwilę. Na więcej chyba nie starczy mi sił. Kiedy wychodziłam ze szpitala to był właśnie ten czas. Było szaro i wilgotno, i ciepło – była wiosna. Dlatego teraz (może) w moim sercu ta zadra; Bo myślę o białych kaftanach i zapachu rozgotowanego mięsa, ludziach o pustym spojrzeniu i pokracznych postaciach, które mówiły tylko o zawieszeniu (w sobie, siebie, Czasu) – które mówiły o Śmierci. Zbyt często ostatnio patrzyłam w Jego stronę i On to zauważył. Księżyc uśmiechnął się do mnie, ale nie wyciągnął srebrnych rąk jak kiedyś. Strącił parę skrzących się drobinek, a te zniknęły w kącikach moich oczu (jak niegdyś Kai otrzymał podobny prezent, uwierały tylko przez moment, a potem jakby były tam całe moje życie). Już nie jest jak dawniej. Bo teraz Jego magia jest moją magią. Idziemy razem ramię w ramię (i zatrzymać może nas tylko Dzień, na moment, na bardzo krótką chwilę). Ja i mój Księżyc. Dwoje ludzi. Dziesięć lat. Jedna niezapomniana historia miłosna. Stephanie i Jamie są dla siebie stworzeni. Sęk w tym, że oboje już kogoś mają… Stephanie nie wierzy w przeznaczenie, prawdziwą miłość ani bajkowe zakończenia w stylu: "a później żyli długo i szczęśliwe". Wyszła za Matta. Później jednak poznaje Jamiego, który rozumie ją lepiej niż ktokolwiek inny. Jamie poślubił swoją miłość z czasów studenckich i tak naprawdę niewiele ma ze Stephanie wspólnego - świat widzą zupełnie inaczej. Ale w takim razie co go tak do niej ciągnie? Poznają się jesienią 2006 roku. Ich spotkanie zmienia wszystko. Dwoje ludzi. Dziesięć lat. Jedna niezapomniana historia miłosna. Roxie Cooper urodziła się i wychowała w północno-wschodniej Anglii. Zawsze miała nadzwyczajną wyobraźnię; w kawiarniach przysłuchiwała się rozmowom obcych ludzi i potem tworzyła wyimaginowane historie na ich temat. Studiując literaturę klasyczną, uznała, że potrzebuje przerwy od nauki łaciny, greki i innych poważnych przedmiotów, więc postanowiła zostać tancerką w nocnym klubie. Jednak po pewnym czasie zamieniła strój tancerki na adwokacką togę i przez kolejnych 7 lat zajmowała się prawem karnym. A potem postanowiła napisać powieść. Roxie ma prawdziwego bzika na punkcie Prince’a, lubi też oglądać stare musicale. Tytuł Więcej niż tysiąc słów Autor Roxie Cooper Tłumacz Grażyna Woźniak Wydawnictwo Prószyński Media EAN 9788382341041 ISBN 9788382341041 Kategoria Literatura\Obyczajowa Liczba stron 432 Rok wydania 2021 Oprawa Miękka Wydanie 1 Więcej niż tysiąc słów Kiedyś to byłam taka nieugięta z tym pisaniem. Wszędzie trąbili, że teraz kultura obrazkowa i wszyscy odchodzą od czytania. Że większy kawałek tekstu to już do nikogo nie trafi. A ja twardo - sam tekst i tekst. Pisarz - myślałam - pisze, a nie jakieś rysunki i zdjęcia wkleja. Ale z tym pisaniem i kulturą obrazkową jest trochę tak jak z wychowaniem dziecka. Najpierw jakieś niestworzone plany snujesz. A to żywieniowe, a to wychowawcze. A potem życie i tak wszystko weryfikuje i musisz odpuścić (chcesz odpuścić). I tak samo miałam z tym całym rysowaniem. Kiedyś, dawno temu - posty z litym tekstem, potem zdjęcia, obrazki :). Na Facebooku to nawet nie mówię, bo tam jest inna specyfika niż na blogu. Obrazki się sprawdzają. Ale może to nie jest dla nas wcale nic nowego. Przecież już w szkole na biologii mówiono mi, że dobry rysunek wyrazi więcej niż tysiąc słów (niczym Rafaello ;). I takie obrazki ostatnio powstały: Dodaję je do Galerii Bazgrołów. Popularne posty z tego bloga Ja się próbuję oszukiwać. Że nie tęsknię. Że przecież ludziki z kasztanów, płonące kolory liści, kojący zapach mokrej ziemi. Ale i tak tęsknię za Tobą, lato. Nawet nie, że ciepło. Ale że jasno. Że z domu na podwórko to tylko buty wkładam, a nie ludzkie burrito z wełnianych otulin. Że po pracy, po przedszkolu to jeszcze wszystko można, wszędzie można. A jak człowiek przysiądzie na ławce z gazetką, to nie przymarznie do desek. O seksie się pisało. I to w kosmosie. Bo tak to już latem jest. Ale w tym moim oszustwie staram się być skuteczna. W końcu co roku to robię. I lecą świeczki, szelesty książek i prasy papierowej. Bo jakoś tam trzeba. Recenzje przynajmniej nadrobię. Tutaj ostatnie (recenzja po kliknięciu obrazek): Jeden: Jedni chcą żyć wiecznie, inni uważają, że powinniśmy oswajać, a nie przeganiać śmierć. A co, jeśli jedni lub drudzy są milionerami mogącymi wpływać na kierunek rozwoju świata? Czy nauka będzie ich nicią Ariadny? Piszę o tym w: POLITYKA, Cofanie zegara Dwa: O fact-checkingu mówi się sporo, ale najwyraźniej nadal za mało. A warto. Czasem w sposób popularnonaukowy, a niekiedy na łamach artykulików pro. Mój tekst na ten temat ukaże się już niebawem. Bo na razie jest w takiej postaci: Trzy: Czy zwierzęta świadomie sięgają po używki, czy tylko nam, ludziom, się tak wydaje? I druga sprawa: czy Darwinowi kręciło się w głowie od pawiego ogona? Piszę tu: POLITYKA, Mdłości Darwina ; "Tygodnik Powszechny", Słoń na haju Cztery: Czy za pomocą kuchennego sitka można ocalić świat? Może i nie, ale na pewno da się zbadać plażę . Pięć: Czy zwycięzca może być przegranym? Może. Bo rezygnując z udziałów, rezygnuje też z potencjalnej nagrody. O tym opowiada więcej Kasia Wojczulanis-Jakubas Jesienne teksty popularnonaukowe spod mojego pióra możecie znaleźć: W Newsweeku - "Poszukiwacze plastiku": W Polityce - "Zagrożone czy groźne?": W Znaku - "Zwierzęta i my - dojrzałe love story": W Wiedzy i Życiu - "Pożeracze piskląt": W Tygodniku Powszechnym - "Podmiot rogaty": Na Crazy Nauce - "Czy wilki roznoszą ASF? Nie, pomagają w walce z chorobą": Do moich recenzji dla "Mądrych Książek" dołączyły: A do rekomendacji prezentowych: Home Książki Poradniki Mowa ciała zdradzi więcej niż tysiąc słów Wydawnictwo: Astrum poradniki 152 str. 2 godz. 32 min. Kategoria: poradniki Wydawnictwo: Astrum Data wydania: 2002-01-01 Data 1. wyd. pol.: 1992-01-01 Liczba stron: 152 Czas czytania 2 godz. 32 min. Język: polski ISBN: 9788372491671 Na pewno nie raz się zastanawiałeś, co to właściwie jest komunikacja niewerbalna i czy ciałem można choć trochę pomanipulować? Złam zatem kod mowy ciała, poznaj jego tajne znaki, które umożliwią Ci lepsze poznanie siebie samego i innych! Ta książka Ci to ułatwi! Dzięki niej zrozumiesz, co bez słów mówi Twój partner, będziesz mógł odczytywać jego myśli oraz motywy nim kierujące, nie zdradzając własnych intencji, zachowując się pewnie i nader zatem uważnie! Prawidłowo odczytana mowa ciała jest częścią praktycznej znajomości człowieka. Nie można z niej rezygnować, zarówno w życiu prywatnym, jak i przejrzysty przewodnik językowy z wieloma przykładami i ilustracjami, książka ta odszyfrowuje podświadome sygnały wyrażane za pomocą gestów przez otaczających nas ludzi a tym samym ich prawdziwe zamiary i odczucia. Porównywarka z zawsze aktualnymi cenami W naszej porównywarce znajdziesz książki, audiobooki i e-booki, ze wszystkich najpopularniejszych księgarni internetowych i stacjonarnych, zawsze w najlepszej cenie. Wszystkie pozycje zawierają aktualne ceny sprzedaży. Nasze księgarnie partnerskie oferują wygodne formy dostawy takie jak: dostawę do paczkomatu, przesyłkę kurierską lub odebranie przesyłki w wybranym punkcie odbioru. Darmowa dostawa jest możliwa po przekroczeniu odpowiedniej kwoty za zamówienie lub dla stałych klientów i beneficjentów usług premium zgodnie z regulaminem wybranej księgarni. Za zamówienie u naszych partnerów zapłacisz w najwygodniejszej dla Ciebie formie: • online • przelewem • kartą płatniczą • Blikiem • podczas odbioru W zależności od wybranej księgarni możliwa jest także wysyłka za granicę. Ceny widoczne na liście uwzględniają rabaty i promocje dotyczące danego tytułu, dzięki czemu zawsze możesz szybko porównać najkorzystniejszą ofertę. papierowe ebook audiobook wszystkie formaty Sortuj: Podobne książki Oceny Średnia ocen 5,9 / 10 61 ocen Twoja ocena 0 / 10 Cytaty Powiązane treści

merci więcej niż tysiąc słów